Interview met Daniela Cruz

Dit interview deelt het persoonlijke verhaal van een expat die samen met haar toenmalige partner naar Nederland kwam en niet direct werd ondersteund door All About Expats. Mogelijk heeft zij wel gebruik kunnen maken van enkele van onze diensten, zoals het oriëntatiejaar, de relocation service, de 30%-regeling of Employment of Record (EOR). Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en vervangt geen persoonlijk advies. Wil je meer weten over onze diensten? Neem dan gerust contact met ons op.

Toen Daniela rond 2016 besloot om van Colombia naar Nederland te verhuizen, was dat geen impulsieve beslissing. Het was het resultaat van liefde, moed en een grote sprong in het onbekende. “Ik was 26, werkte in marketing in Colombia en het ging eigenlijk best goed met me,” zegt ze. “Ik was erg gefocust op mijn carrière, dus alles achterlaten en naar Nederland verhuizen voelde als een enorme opoffering.”

Daniela en haar partner hadden jarenlang een langeafstandsrelatie. “We leerden elkaar kennen tijdens een vakantie, en hij bleek in Nederland te wonen. In de tussentijd had ik hem daar een paar keer bezocht voordat ik zelf emigreerde.” Toch wilde ze zeker weten dat samenwonen echt zou werken. “Ik vroeg hem eerst om naar Colombia te komen,” lacht ze. “Ik dacht: laten we eerst samenwonen en kijken of je geen psycho bent.”

Na ongeveer zes maanden samenwonen in Colombia wist ze het zeker. “Toen dacht ik: oké, dit voelt goed.” De beslissing kwam sneller dan verwacht. “Normaal duurt een visumproces best lang, maar ik kreeg binnen zes maanden antwoord. Dat was even schrikken, want ineens was het echt.” Ze koos ervoor om geen lange afscheidsperiode in haar thuisland te nemen. “Ik kocht een ticket voor een maand later. Eén maand om alles af te ronden, te stoppen met werken voor mijn klanten en afscheid te nemen van familie en vrienden.”

Met veel koffers, en minstens zoveel vertrouwen, vertrok Daniela naar Nederland. “Ik dacht echt: ik ben ondernemend, ik red me wel.” Pas later besefte ze hoeveel impact emigreren heeft. “Ik heb het echt onderschat. Misschien was dat maar goed ook, want anders was ik banger geweest. Ik was verliefd, enthousiast, nieuw land, nieuw leven. Ik dacht: het ergste wat kan gebeuren, is dat ik terugga.”

Wat Daniela ook hielp, was dat ze in een levendige periode naar Nederland verhuisde. “Mijn partner adviseerde me om aan het begin van de zomer naar Nederland te emigreren, vanwege het licht en het gevoel van gezelligheid.” Ze is nog steeds dankbaar voor dat advies, omdat ze snel last heeft van een winterdip. “In de Nederlandse winter is er echt veel minder licht en verandert het weer. Ik probeer in die periode naar Colombia te gaan om mijn familie te bezoeken.”

Als haar wordt gevraagd of ze bang was voor de verhuizing, moet Daniela lachen. Ze had geen grote existentiële angsten, maar wel iets heel praktisch: fietsen in Amsterdam. Ze kon fietsen, maar niet heel goed. Toch stapte ze op de fiets, dag na dag, in regen, wind en druk verkeer, totdat het vanzelfsprekend werd. “Door het gewoon te blijven doen, verdween de angst.” Later besefte ze nog iets: je mag het jezelf ook makkelijker maken. Soms is de tram nemen helemaal prima. Die houding typeert haar manier van omgaan met verandering: oefenen, wennen, aanpassen. Niet alles hoeft vanaf het begin perfect te zijn. Een auto mist ze helemaal niet. Integendeel, leven zonder auto voelt als een luxe: de vrijheid van een compacte, goed georganiseerde stad waar je alles met de fiets kunt bereiken. “Dat is echt een van de mooie dingen hier.”

Wat haar meteen opviel bij aankomst? “Kinderen die alleen buiten spelen. In Colombia zijn er altijd volwassenen in de buurt. Hier zijn kinderen zo zelfstandig.” Ook ouderen inspireren haar. “Je ziet ouderen fietsen, naar festivals gaan, gewoon doorgaan met leven.”

Ze merkt ook verschillen in hoe mensen met elkaar omgaan. “In Nederland denk je aan je buren. Geef je een feestje? Dan zet je de muziek zachter. In Colombia zet je de muziek harder, of je nodigt de buren uit.” Ze lacht. “Het is een andere mentaliteit. Niemand is beter of slechter, het is gewoon anders.”

Voor Daniela betekent internationaal leven dat je je in een tussenruimte bevindt. “Iemand zei ooit: een buitenlander wordt twee keer een vreemde, één keer voor je nieuwe cultuur en één keer voor je eigen cultuur.” Dat kan soms eenzaam voelen. “Je hoort nooit helemaal ergens bij. Je moet je eigen thuisgevoel creëren.”

Tegelijkertijd ziet ze het als een voordeel. “Als ik naar Colombia ga, komt er een ander deel van mij naar voren. Dan laat ik mijn Nederlandse punctualiteit los en ga ik weer meer met de flow mee.” En andersom: “Als ik terugkom in Nederland en land op Schiphol, voelt het echt als thuiskomen, en geniet ik ervan om op tijd te zijn. Dat gevoel kwam pas na drie of vier jaar.”

Bij aankomst moest Daniela een appartement vinden, en dat bleek moeilijker dan verwacht. “Ik had een tijdelijke verblijfsvergunning, en veel verhuurders wilden mij daarom niet op het huurcontract zetten.” Uiteindelijk lukte het met hulp van haar partner, die al een vaste baan had. Ze woonden samen in Amsterdam-Oost.

Later veranderde haar situatie. “Toen die relatie eindigde, begon het echte expatleven.” In twee jaar tijd verhuisde ze vier keer. “Eerst bij vrienden, daarna een tijdelijke huurwoning, en uiteindelijk kon ik gelukkig iets permanents vinden.” Inmiddels woont ze met haar huidige partner, opnieuw in Amsterdam-Oost. “Nu is het stabiel.”

Daniela bezoekt haar familie in Colombia nog minstens één keer per jaar. “Ik eet al het eten dat ik heb gemist, zie mijn vrienden en laad weer op.” Vooral in de winter heeft ze soms heimwee. “Dan mis ik het licht, dansen en warmte. Een Latin-feest kan helpen.” Haar familie en vrienden zijn haar ook in Nederland komen bezoeken. “Ze weten hoe ik hier leef.” Ze houdt vooral contact via WhatsApp en telefoontjes. “Het is minder intens dan vroeger, maar dat is het leven.” Na negen jaar in Nederland voelt Daniela zich geworteld, maar niet vastgezet. “Ik heb meerdere thuisplekken. Soms voelt dat verwarrend, maar meestal voelt het als rijkdom.”

Professioneel waren de eerste jaren het moeilijkst. “Het was verschrikkelijk,” geeft ze eerlijk toe. “Ik zat midden in een identiteitscrisis. Ik wist dat ik marketing eigenlijk niet meer wilde doen, maar ik wist ook niet wat ik dan wel wilde.”

Solliciteren was bijna onmogelijk. “Mijn ervaring uit Colombia werd niet goed begrepen. Bedrijven in Nederland snapten niet wat ik voor Colombiaanse bedrijven had gedaan, omdat het niet in hun taal was. Dat is iets voor internationals om over na te denken: hoe presenteer je je cv en eerdere werk? Ik kreeg een paar gesprekken, maar als ik die had, voelde ik geen enthousiasme.” Dat was confronterend. Uiteindelijk ontdekte ze UX-design. “Het combineert psychologie en design. Dat paste bij mij.”

Ze volgde een intensieve online cursus van zes maanden. “En daarna kreeg ik mijn eerste UX-baan in Nederland. Vanaf dat moment werd alles makkelijker.” Ze benadrukt hoe belangrijk die eerste baan is. “Als je die eenmaal hebt, volgt de rest vanzelf.”

Daniela moest ook leren hoe solliciteren in Nederland werkt. “Hier moet je concreet zijn. To the point. Wij Latijns-Amerikanen praten graag veel.” Ze leerde haar verhaal anders te vertellen. Terugkijkend ziet ze haar reis als een proces van aanpassing. “In het begin wil je dat de cultuur zich aan jou aanpast. Maar uiteindelijk leer je: ik moet me aanpassen aan de cultuur.”

Voor Daniela was werk vinden niet alleen een professionele uitdaging, maar ook een persoonlijke. “Ik ging van volledig financieel onafhankelijk zijn in Colombia naar afhankelijk zijn van mijn partner,” legt ze uit. “Hij was heel lief en ondersteunend, maar voor mij was het moeilijk.”

Die afhankelijkheid raakte iets diepers. “Ik voelde druk. Misschien ook door mijn eigen feministische overtuigingen wilde ik niet ‘alleen de partner’ zijn. Ik wilde mijn eigen leven, mijn eigen vrienden, mijn eigen pad. En dat gebeurde gewoon niet.” Volgens Daniela spelen genderrollen een grotere rol bij emigratie dan vaak wordt erkend. “Verhuizen naar een ander land gaat niet alleen over papierwerk of taal, maar ook over identiteit, autonomie en de verdeling van rollen.” Uiteindelijk vond Daniela na een jaar een baan waar ze gelukkig van werd.

In haar professionele ervaring merkt Daniela duidelijke verschillen tussen Colombia en Nederland. “Nederland is een veel plattere samenleving. Minder hiërarchie.” Ze voelt zich als vrouw serieus genomen. “Gelukkig heb ik weinig discriminatie ervaren.” Toch werkt ze, net als in Colombia, vaak in door mannen gedomineerde teams. “In tech ben je vaak de enige vrouw in het team. Dat was ik gewend.” Voor haar zit het grootste verschil in de werkcultuur. “In Colombia wordt hard werken gezien als lange dagen maken, avonden, weekenden, altijd bereikbaar zijn.”

In Nederland is dat anders. “Als je hier structureel laat doorwerkt, denken mensen dat er iets mis is. Heb je te veel werk? Of ben je inefficiënt?” Ze lacht. “Dat was even wennen.” Ze vergelijkt de Colombiaanse werkcultuur meer met die van de VS: competitief, prestatiegericht, altijd ‘aan’. Hard werken versus efficiënt werken. Volgens Daniela werken mensen in Nederland niet minder hard, ze werken gewoon anders. “Mensen zijn gefocust. Ze werken, nemen een korte lunchpauze en gaan door.”

In Colombia is werk socialer verweven. “Een kop koffie, even praten, weer aan het werk. Daardoor voelt de werkdag langer, maar mensen maken ook extreem lange dagen door dat sociale aspect.” In het begin vond ze de Nederlandse aanpak koud. “Ik dacht: iedereen is zo robotachtig.” Nu ziet ze de waarde ervan. “Je doet je werk, en daarna heb je nog een leven.” Feedback in Nederland is duidelijk en ongefilterd, en dat werkt goed voor haar. In Colombia is communicatie vaak voorzichtiger; ‘nee’ wordt zelden direct gezegd. In Nederland weet je snel waar je aan toe bent, en dat geeft rust.

Na haar eerste UX-baan bij start-up Fashion Trade, een project van Zalando en Bestseller, kwam Daniela tot bloei. “Ik was zo enthousiast. Ik heb zoveel geleerd.” Maar het bedrijf sloot na een jaar. Daarna werkte ze bijna drie jaar bij EVBox, waar ze doorgroeide van junior naar senior UX-designer.

De pandemie werd een keerpunt. “Ik wilde wat afstand. Ik nam ontslag en reisde acht maanden.” In die periode kwam een oude droom weer naar boven. “In mijn eerste jaren in Nederland was ik zelf in therapie gegaan. Dat heeft me enorm geholpen.”

Tijdens een sessie zei haar therapeut iets dat bleef hangen: “Neem jezelf serieus.” “Ik had altijd gezegd dat ik psycholoog wilde worden, maar ik had er niets mee gedaan.” Tijdens haar reizen kwam dat besef terug. “Ik vond UX leuk, maar het gaf me niet volledig betekenis. Ik wilde meer impact maken.”

Terug in Nederland keerde Daniela terug naar UX, waar ze werkte voor bedrijven als Polaroid en Alfen, en inmiddels is ze actief bij Techleap. Tegelijkertijd begon ze aan een flexibele opleiding tot therapeut. “Het is geen traditionele bachelor, maar verspreid over meerdere jaren. Daardoor is het te combineren met werk.”

Ze zit nu in haar derde jaar. “Ik werk als freelancer, zie cliënten als therapeut in opleiding en heb nog een ander project.” Dat project? Colombiaanse koffie. “Mijn vader verbouwt koffie in Colombia. Echt goede koffie. We werken er nu aan om die als merk naar Nederland te brengen.”

Daniela ziet haar verschillende rollen niet als versnipperd, maar als in balans. “Therapie en UX zijn verschillend, maar lijken ook op elkaar. Beide gaan over mensen begrijpen.” Ze gelooft dat veel burn-outs voortkomen uit een gebrek aan betekenis. “We zoeken steeds meer naar zingeving.” Voor haar werkt de combinatie. “Therapie fulltime zou te intens zijn. Alleen UX voelde te leeg. Samen vullen ze elkaar aan.” Volgens haar maakt het haar beter in beide rollen.

Veel van Daniela’s cliënten zijn internationals. “Mensen die worstelen met aanpassing, identiteit, carrière.” Dat voelt voor haar alsof de cirkel rond is. “Ik ben daar zelf geweest.” Ze sluit af met een bredere blik. “We veranderen allemaal. Carrières, levens, zeker nu met AI en alles wat verdwijnt en opnieuw ontstaat.” Volgens Daniela is leren omgaan met verandering de belangrijkste vaardigheid van deze tijd. “En als ik mensen daarbij kan helpen, voelt dat heel goed.”

Idealiter, zegt ze, zijn je gedachten, gevoelens en acties met elkaar in lijn. Maar dat is geen vaste staat; het is iets waar je voortdurend naartoe beweegt. Bijna niemand wordt elke ochtend wakker met het gevoel dat alles klopt, en zeker niet altijd in dezelfde baan of levensfase. Wat zij essentieel vindt, is leren navigeren door verandering in plaats van ertegen te vechten. Ze ziet therapie niet als iets dat alleen voor “grote problemen” is, maar als ondersteuning in het dagelijks leven: iemand die naast je loopt terwijl je zelf de stappen zet.

Tegelijkertijd is ze eerlijk over haar eigen motivatie. UX gaf haar jarenlang voldoening, maar in de technische omgevingen waarin ze werkte, miste ze soms iets: minder denken in systemen, meer denken in mensen. Die behoefte leidde haar uiteindelijk richting therapie. Nu ervaart ze de kracht van de combinatie: technische precisie en menselijke diepgang. “Alles draait om relaties,” zegt ze. “Tussen mensen, maar ook tussen mensen en systemen.”

Naast haar werk als UX-designer is Daniela momenteel actief als therapeut in opleiding. Ze werkt met cliënten tegen een gereduceerd tarief, onder intensieve supervisie van een zeer ervaren therapeut. Dat maakt het proces zowel toegankelijk als zorgvuldig. Juist nu voelt ze hoe betrokken ze is bij elke cliënt. “Alles is nog nieuw. Iedereen voelt belangrijk.”

De methode die ze beoefent is gestalttherapie: een lichaamsgerichte benadering die sterk focust op het hier en nu. Het gaat er niet om dat je blijft hangen in abstracte verhalen of vaste labels, maar dat je onderzoekt wat er nu gebeurt: in je lichaam, je emoties en je interacties met anderen. Wat voel je? Waar zit spanning? Wat gebeurt er als je daar even bij blijft?

Gestalttherapie legt de nadruk op bewustwording en persoonlijke verantwoordelijkheid. “Niet vanuit schuld, maar vanuit empowerment. Niet: ‘dit overkomt mij allemaal,’ maar: ‘hoe sta ik hierin en welke keuzes kan ik maken?’ Het doel is niet om iemand te ‘fixen’, maar om meer zelfacceptatie en helderheid te creëren. Van daaruit ontstaat beweging vaak vanzelf,” legt Daniela uit.

“Amsterdam is zo internationaal dat je gewoon onderdeel wordt van het landschap.” Ze voelt zich veilig en thuis. “Ik val niet echt op. Mensen zijn gewend aan verschillende culturen.” Ze benadrukt ook dat ze geluk heeft gehad. Tegelijkertijd merkt ze het verschil tussen Amsterdam en de rest van Nederland. “Amsterdam is niet Nederland. Buiten de stad merk je dat integratie anders werkt.”

Volgens Daniela leven veel internationals in een “bubbel”. “Je kunt prima in Amsterdam wonen zonder echt te integreren. De internationale en Nederlandse werelden bestaan vaak naast elkaar.” Ze ontmoette haar Nederlandse vrienden vooral via werk, in Engelstalige omgevingen. “En als je geen Nederlands nodig hebt voor je werk, is de motivatie om de taal te leren ook lager.”

De Nederlandse taal blijft een uitdaging voor Daniela. Ze begrijpt de taal goed, maar spreken vraagt energie en zelfvertrouwen, niet alleen vanwege grammatica en uitspraak, maar ook door perfectionisme. “Je leert het pas echt door fouten te maken,” weet ze rationeel, maar het toepassen blijft een proces. Toch is de taal leren voor haar geen verplichting; het is de volgende stap in zich thuis voelen. Een manier om de afstand verder te verkleinen.

Haar therapeutische werk heeft ook haar kijk op het leven in Nederland veranderd. Waar ze vroeger sterk focuste op culturele verschillen, wat anders is en wat moeilijk voelt, besefte ze dat dit haar juist verder weghield van het gevoel thuis te zijn. “Door mezelf constant als ‘anders’ te zien, maakte ik die afstand groter.”

De laatste tijd experimenteert ze bewust met een andere benadering: kijken naar overeenkomsten, naar wat wél past en waar ze dankbaar voor is. Dat betekent niet dat alles ineens perfect is of dat ze haar Colombiaanse identiteit loslaat, maar het maakt de dingen zachter. “Je hoeft niet alles leuk te vinden om je ergens thuis te voelen.”

Volgens Daniela spelen internationals daar zelf ook een rol in. Het is natuurlijk om te klagen en steun bij elkaar te zoeken, maar dat kan onbedoeld ook de afstand tot de Nederlandse samenleving versterken. Je daarvan bewust zijn, maakt al verschil.

Als het gesprek op eten komt, denkt Daniela even na. De Nederlandse keuken staat niet bepaald bekend om haar verfijning, maar dat betekent niet dat ze die niet waardeert. “Dat is een lastige,” zegt ze lachend. “Ik weet niet eens of het populair is, maar ik moet zeggen: ik houd echt van haring.” Voor haar is het vooral iets voor het seizoen: “Het is voor mij echt iets zomers. Verse haring van een marktkraam… ja, daar geniet ik echt van.”

Ook klassieke gerechten hebben een plek in haar leven gekregen. “Stamppot is natuurlijk een typisch wintergerecht,” zegt ze. In de loop der jaren zijn haar eetgewoonten veranderd. “Ik eet nu vooral vis, dus ik maak stamppot met een vegetarische worst. Maar het blijft een lekker, warm gerecht.”

Volgens Daniela ligt de kracht van de Nederlandse keuken niet in ingewikkelde maaltijden, maar in de kwaliteit van de ingrediënten. “Ik denk niet dat het om grote, uitgebreide gerechten gaat,” legt ze uit, “maar om de ingrediënten.” Ze noemt specifiek kaas en brood: “Er is hier zoveel goede kaas, en het brood is ook echt goed. Een verse boterham met goede kaas kan genoeg zijn.” Die eenvoud, zegt ze, weerspiegelt het land zelf. “Ik denk dat het heel representatief is voor Nederland: simpel, praktisch, rechttoe rechtaan. Maar als de ingrediënten goed zijn, is het gewoon echt lekker.” En bijna terloops voegt ze toe: “En pindakaas. Nederlandse pindakaas is echt fantastisch.”

Na negen jaar in Nederland heeft Daniela verschillende plekken ontdekt die indruk op haar hebben gemaakt. Sommige sprongen er meteen uit. “Ik vind Maastricht echt geweldig,” zegt ze. “Het voelt anders dan de rest van Nederland.” Ook de kust verraste haar. “Afgelopen zomer gingen we naar Zeeland op zo’n echt warme dag.”

Ze beschrijft hoe het voelde: “Het strand daar was zo fijn. Het voelde bijna even alsof je niet in Nederland was.” Wat haar het meest is bijgebleven, was de combinatie van landschap en rust. “We fietsten ook door de bossen. Dat was echt prachtig. Het was een heerlijke verrassing.”

Als het gesprek op culturele verschillen komt, neemt Daniela even de tijd om haar woorden te kiezen. “Ik denk dat Colombianen veel kunnen leren van Nederlandse discipline,” zegt ze. “Nederlanders zijn gestructureerd en georganiseerd, en dat helpt om dingen soepel te laten verlopen.” Maar ze ziet ook kansen andersom: “Nederlanders zouden wat meer spontaniteit van Colombianen kunnen leren.”

Ze nuanceert meteen. “Ik vind deze vraag altijd moeilijk,” geeft ze toe, “omdat juist die structuur en discipline ook is wat ik zo waardeer aan Nederland.” Wat voor haar het belangrijkst is, gaat minder over gedrag en meer over houding. “Misschien gaat het minder om spontaniteit en meer om openheid.”

Ze legt uit wat ze daarmee bedoelt. “Soms hebben mensen een heel duidelijk idee van hoe dingen ‘horen’ te zijn. Het zou mooi zijn als er iets meer ruimte was voor verschillen.” Volgens haar zou dat sociale verbinding ook makkelijker maken. “Dan wordt het eenvoudiger om contact te maken met anderen en vriendschappen op te bouwen.”

Een sociaal netwerk opbouwen kostte Daniela tijd. Haar eerste vriendschappen ontstonden vooral uit noodzaak: iedereen was nieuw, iedereen zocht verbinding. Niet al die vroege contacten bleven. Pas na verloop van tijd vond ze “haar mensen”.

Werk speelde hierin een grote rol, en het hielp ook haar carrière. “Je bouwt een netwerk op. Mensen gaan naar andere bedrijven en denken later: hé, misschien is dit iets voor jou.” Voor haar lopen werk en sociaal leven duidelijk in elkaar over, maar hobby’s ook. Een tijdlang deed ze aan aerial silks, een vorm van circuskunst, waar ze opnieuw mensen ontmoette. Volgens Daniela is dit proces normaal: vriendschappen ontwikkelen zich in fases, zeker als expat.

Vriendschappen met Nederlanders beschrijft ze als waardevol, maar langzaam groeiend. Niet omdat mensen gesloten zijn, maar omdat hun sociale levens vaak al vol zijn. “Als je eenmaal binnen bent, is het voor de lange termijn,” zegt ze. Maar die investering kost tijd en geduld.

Het verschil in sociale interacties tussen Colombia en Nederland heeft Daniela vaak opgemerkt. “In Colombia is het heel normaal om mensen snel uit te nodigen,” legt ze uit. “Vooral op feestjes: hoe meer mensen, hoe beter.” Het woord “vriend” wordt daar ook anders gebruikt. “Je kunt iemand twee of drie keer zien en zeggen: ‘Dat is mijn vriend.’ Dat betekent niet dat je beste vrienden bent, maar wel dat je elkaar accepteert.” In Nederland is dat anders. “Voor Nederlanders betekent ‘vriend’ echt iets groots,” zegt ze. “Dat kost tijd.”

Ze deelt een moment dat haar is bijgebleven: “Ik had een collega met wie we al lange tijd buiten werk afspraken. Op een festival stelde hij ons voor als ‘collega’s’.” Ze lacht als ze eraan terugdenkt. “We keken elkaar aan van: huh?” Later kwam het besef: “Hij zei: ‘Jullie hebben gelijk, jullie zijn mijn vrienden.’ Maar het was alsof er echt een knop omging.” Voor Daniela typeert dat de Nederlandse cultuur: “Vriendschap wordt hier heel serieus genomen.”

In de loop der jaren heeft Daniela verschillende Nederlandse tradities omarmd. Sinterklaas is daar één van. “Ja, ik heb Sinterklaas gevierd, met gedichten en cadeaus.” Ze deed dit zowel met vrienden als met haar schoonfamilie. “We deden een volwassen versie, zonder surprises, maar met gedichten en kleine cadeaus. Ik vond dat heel leuk.”

Ook Koningsdag noemt ze als hoogtepunt. “Het is gewoon heel leuk om mee te maken.” Pasen voelt echter heel anders dan in Colombia. “In Colombia is Pasen veel religieuzer,” legt ze uit. “We hebben bijna een hele week vrij en er zijn processies op straat.” Religie is ook zichtbaar in de media. “Op tv zie je films en series over Bijbelse verhalen.” In Nederland ervaart ze Pasen lichter. “Hier voelt Pasen meer als een vakantieperiode. Voor veel mensen is het gewoon een week vrij.”

Als haar wordt gevraagd naar de positieve kanten van haar leven in Nederland, hoeft Daniela niet lang na te denken. Veiligheid komt als eerste: het gevoel dat dingen werken, dat het systeem voorspelbaar is. Voor sommigen voelt dat misschien saai; voor haar is het geruststellend.

Ze noemt de schoonheid van Amsterdam, wandelen door de stad, maar ook de mentaliteit van de mensen. “Eerlijkheid wordt in Nederland gewaardeerd.” Ook voelt ze een sterke ondernemende energie: “Mensen zijn bereid elkaar te helpen, mee te denken, deuren te openen.” Dat heeft ze zelf meerdere keren ervaren tijdens haar verschillende carrièrestappen.

Aan het einde van het gesprek blikt Daniela terug op haar beslissing om naar Nederland te verhuizen. Haar antwoord is resoluut. “Ja, absoluut. Honderd procent. Geen spijt. Het was het beste wat ik had kunnen doen voor mijn persoonlijke en professionele groei.”

Tegelijkertijd erkent ze het verlies. “Ik mis mijn familie enorm. Soms word ik verdrietig als ik denk aan alles wat ik heb gemist.” Toch blijft haar conclusie duidelijk: “Voor mij als individu is deze keuze ongelooflijk waardevol geweest.”

Daniela’s advies voor mensen die twijfelen over een verhuizing is duidelijk en eerlijk. “Doe het echt voor jezelf. Niet alleen voor een partner, maar ook voor je eigen groei.” Ze benadrukt dat het tijd kost. “Het is geen rechte lijn. Wees lief voor jezelf.”

“Leer dingen te doen mét angst,” zegt ze. “Je hoeft je niet honderd procent zeker te voelen. Angst is geen feit.” Tot slot relativeert ze hoe definitief de beslissing is. “Als het niet werkt, kun je vaak terug. Maar als je het nooit probeert, blijf je je altijd afvragen: wat als?”

Heb je een verhaal dat je wilt delen over verhuizen naar, werken in of wonen in Nederland?