Interview met Hanan Bou Akl

Dit interview deelt het persoonlijke verhaal van een expat die met haar man als sponsor naar Nederland kwam en niet direct werd ondersteund door All About Expats. Mogelijk heeft zij wel gebruik kunnen maken van enkele van onze diensten, zoals het oriëntatiejaar, de relocation service, de 30%-regeling of Employment of Record (EOR). Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en vervangt geen persoonlijk advies. Wil je meer weten over onze diensten? Neem dan gerust contact met ons op.

Toen Hanan in 2023 van Libanon naar Nederland verhuisde, was het niet zomaar een nieuwe verhuizing. Na jaren tussen Libanon, Australië en Frankrijk te hebben gewoond, waren zij en haar man klaar om zich eindelijk ergens te vestigen. “Sinds 2016 verhuisden we van de ene plek naar de andere,” zegt ze. “Toen we naar Nederland kwamen, voelde het als: dit is het. We willen blijven.”

Hanan komt oorspronkelijk uit Libanon en kwam naar Nederland met een kennismigrantenvisum via de baan van haar man in de humanitaire sector. Nu, bijna drie jaar later, woont ze in Hoorn, zet ze haar carrière in design en kunst voort en bouwt ze stap voor stap aan een nieuw leven.

Hanan is geboren en opgegroeid in Libanon, waar ze haar vroege carrière als grafisch ontwerper opbouwde. Na haar afstuderen in 2010 werkte ze voor internationale reclamebureaus zoals Leo Burnett en andere grote bedrijven, voordat ze overstapte naar freelancewerk en consultancy. Door de jaren heen werkte ze samen met internationale ngo’s, waaronder UNHCR, UN Women en International Alert.

Maar haar reis bleef niet op één plek. In 2016 verhuisde ze naar Sydney, Australië, waar ze een master in Service Design afrondde. Na bijna twee jaar keerde ze terug naar Libanon, vlak voor de coronapandemie en de verwoestende explosie in de haven van Beiroet in 2020.

“De situatie was economisch al instabiel,” zegt ze. “Daarna kwamen de bankencrisis, de havenexplosie en werd alles nog onzekerder. Libanon is prachtig, warm, sociaal en vol leven. Ondanks de chaos gaan mensen nog steeds uit, zien ze familie en genieten ze van de natuur buiten. Maar op de lange termijn wisten we dat we meer stabiliteit wilden.”

Toen haar man een financiële functie in Amsterdam aangeboden kreeg, besloten ze de stap te zetten. “Hij solliciteerde, en ik wist niet eens of het zou lukken,” lacht ze. “Maar toen hij het baanaanbod kreeg, werd het ineens echt. We hadden ongeveer vier maanden om ons voor te bereiden. We verkochten onze meubels, verscheepten wat persoonlijke spullen en verhuisden!”

Het stel vestigde zich eerst in Diemen, dicht bij Amsterdam. “Het was voor ons belangrijk om ergens rustig te wonen, niet midden in het toerisme,” legt Hanan uit. Later verhuisden ze noordwaarts naar Hoorn, waar ze zich uiteindelijk in hun nieuwe huis vestigden.

Als ze terugkijkt op haar eerste week in Nederland, vielen haar verschillende dingen op. “Mensen zijn heel vriendelijk en oordelen niet snel,” zegt ze. “Iedereen spreekt Engels, en ze zijn daar trots op. In Frankrijk willen mensen, zelfs als ze Engels spreken, het niet altijd gebruiken. Hier in Nederland was communiceren zo makkelijk.”

Ook was ze onder de indruk van hoe efficiënt alles was. “Een bankrekening openen ging bijna volledig online. De administratie is zo gedigitaliseerd!”

En toen was er Koningsdag, slechts een paar weken na haar aankomst. “We kwamen op 3 april aan, en toen was het ineens Koningsdag,” lacht ze. “Het was gek! Maar het was wel een volledige kennismaking met de Nederlandse cultuur.”

Ondanks Hanans sterke internationale achtergrond was werk vinden in Nederland in het begin niet makkelijk. “Ik solliciteerde op veel banen,” legt ze uit. “Maar voor de meeste functies was Nederlands vereist, en mijn verblijfsvergunning werd toen jaarlijks verlengd. Werkgevers aarzelden.”

Vastbesloten om haar carrière voort te zetten, schreef ze haar eigen eenmanszaak in bij de KvK: Hanan Bou Akl Design Consultancy, en haar kunstpraktijk Prime and Flow. Naast haar designconsultancy ontwikkelde ze ook haar kunstpraktijk. “Ik teken en schilder al sinds ik kind was. Daardoor ben ik in design terechtgekomen. Ik ben inderdaad multi-passionate. Met design prikkel ik de geest, maar met kunst raak ik het hart. Met mijn wellnesspraktijken komen die twee samen.”

Hanan begon zelfs YouTube-video’s over kunst te maken over haar leven in Nederland, waarin ze haar artistieke blik op haar nieuwe omgeving deelde. Na bijna twee jaar kreeg ze haar eerste consultancycontract in Nederland: als grafisch ontwerper bij de International Commission on Missing Persons (ICMP) in Den Haag.

“De organisatie werkt in het Engels, en dat hielp. Maar nu heb ik eindelijk Nederlandse werkervaring op mijn cv. Dat maakt een groot verschil!” zegt ze. Na bijna een jaar liep haar contract af en is ze alweer op zoek naar de volgende kans, deze keer met meer vertrouwen.

Hoewel bijna iedereen Engels spreekt, is Hanan vastbesloten om Nederlands te leren. “Ik volg online lessen met een docent,” zegt ze. “Maar betaalbare fysieke lessen in Hoorn vinden is lastig gebleken. Eén van de scholen vraagt ongeveer €500 per maand, en dat is veel als je op een kennismigrantenvisum zit en geen subsidies ontvangt.” Toch oefent ze wanneer ze kan. “Ik ken woorden en zinnen, maar nog niet genoeg om een volledig sollicitatiegesprek te voeren,” zegt ze bescheiden. Onlangs vond ze zeer betaalbare Nederlandse lessen bij Stichting Netwerk in een buurthuis in Hoorn. Daarnaast staat ze op de wachtlijst voor lessen bij VONK.

Integratie gaat voor haar verder dan taal. Via een lokaal kunstinitiatief dat tijdelijk leegstaande ruimtes in de stad gebruikt voor exposities, raakte ze betrokken bij de creatieve community in Hoorn met het initiatief Hoorn Heeft Ze. Ze beheert zelfs hun Nederlandstalige Instagram-pagina en gebruikt vertaaltools om haar te helpen bij het ontwerpen. “Het is een mooie manier om verbinding te maken,” zegt ze. “Mijn passie is kunst, ook al komt mijn inkomen vooral uit visueel design.”

Hanan komt uit Libanon, waar de bankencrisis vanaf 2020 veel spaargeld van mensen bevroor. Daardoor was een woning kopen met steun van een banklening toen niet mogelijk. “Toen we naar Nederland kwamen, dachten we: in plaats van voor altijd huur te betalen, kunnen we misschien investeren in ons eerste huis,” legt ze uit. Na het bijwonen van woningseminars en het onderzoeken van de markt besloten ze niet te wachten. “Iedereen zei dat de prijzen snel stegen. We wilden geen tijd verliezen.”

Hun huis kopen in Hoorn was, in haar woorden, “een moedige stap”, maar wel een stap die hun een gevoel van bestendigheid gaf. Onlangs kregen ze hun verblijfsvergunningen voor vijf jaar. “Dat voelde als een grote mijlpaal,” zegt ze. “Nu voelt het leven in Nederland echt stabiel.”

Hoewel de overgang professioneel en praktisch positief is verlopen, blijft één uitdaging bestaan: diepe connecties opbouwen. “In Libanon zijn familie en vrienden altijd om je heen. Hier hebben we dat niet. Ik heb veel mensen ontmoet, en ze zijn heel aardig. Maar sterke, hechte vriendschappen opbouwen kost tijd.”

“Ik werd lid van lokale expatgroepen op social media en ging naar maandelijkse meetups,” zegt ze. “Ook schreef ik me in voor Nederlandse kunstworkshops, dans- en pilateslessen.” Zelfs alledaagse momenten werden kansen. “Soms begin ik kleine gesprekjes op de markt of tijdens boodschappen. Soms moet je je eigen kansen creëren.”

“Ik denk vaak: als we allebei ziek worden, wie zouden we dan bellen? Als we reizen, moeten we een oppas voor onze huisdieren inhuren, omdat er geen neef, nicht of goede vriend in de buurt is. Het zijn kleine dingen, maar ze herinneren je eraan dat je ver van huis bent.” Toch blijft ze optimistisch. “Het kost tijd. We zijn geen studenten meer; we ontmoeten niet automatisch elke dag mensen. Maar langzaam bouwen we onze kring op.”

Hoewel Hanan merkt dat er geen grote Libanese gemeenschap is waar zij woont, vindt ze verbinding via spiritualiteit en yoga. “We gaan maandelijks naar meditatie-satsangs in Den Haag, die onze internationale yogaschool organiseert. Het helpt ons verbonden te blijven met onze roots, terwijl we ook de Nederlandse cultuur omarmen, want we deden ook yoga in ons eigen land,” zegt ze.

Hanan waardeert de openheid die ze op Nederlandse werkplekken ervaart. “De cultuur hier is heel direct, maar niet veroordelend. Mensen zijn eerlijk, en dat helpt, vooral voor iemand zoals ik, die van nature verlegen is. Je kunt eerlijk zijn zonder dat het confronterend voelt.”

Een belangrijk verschil dat ze noemt, is de nadruk op mentale gezondheid en werk-privébalans. “Het avondeten, familietijd, is om zes uur, en dat is het. Je kunt een dag vrij nemen zonder je schuldig te voelen. In Libanon is werk meer verbonden met je persoonlijke identiteit. Hier is het makkelijker om je professionele leven te scheiden van je privéleven, en dat respecteer ik echt.”

Tegelijkertijd erkent ze dat er een grijs gebied is. “Soms is de grens tussen goed voor jezelf zorgen en als lui worden gezien vaag. Mentale gezondheid is subjectief: de één mediteert, de ander gaat uit feesten, en de volgende dag wordt de productiviteit beïnvloed, positief of negatief. Het is genuanceerd.”

Hanan heeft de Nederlandse planning en organisatie omarmd. “Ik houd van plannen, het helpt me om me georganiseerd te voelen. Ik heb zelfs online zelf een journal gepubliceerd die gekoppeld is aan de maancycli. Mijn man zegt dat ik zijn leven moeilijk maak, omdat ik zo’n planner ben,” lacht ze. Het contrast met de Libanese spontaniteit is duidelijk: “In Libanon komen buren gewoon onaangekondigd langs voor koffie. Hier plannen mensen alles. Allebei is op een andere manier fijn.”

Hanan werkt momenteel als contractor, wat zowel vrijheid als nadelen met zich meebrengt. “Ik houd mijn uren bij, factureer maandelijks en beheer projecten zelfstandig. Maar anders dan werknemers word ik niet betaald voor vakanties of vrije dagen,” legt ze uit. “Dat hoort bij freelancer zijn, maar het is een nadeel. Je krijgt flexibiliteit, maar niet de voordelen van een werknemer.” Hoewel haar planning varieert afhankelijk van de werkdruk, vindt ze het fijn om haar eigen uren te kunnen beheren.

“Sommige maanden zijn zwaarder, andere lichter. Het gaat erom dat dingen gedaan worden, niet dat je alleen maar een vaste tijd online bent. Dat is het mooie van contracting. Tijdens de pandemie, toen de meeste mensen zonder werk zaten, kon ik nog steeds werken, omdat ik mezelf al sinds 2015 als remote freelancer had gevestigd. Ik was niet afhankelijk van naar kantoor gaan of een vaste baan, maar had mijn eigen onafhankelijke contracten opgezet, zowel met klanten uit de private sector als uit de publieke en humanitaire sector.”

Voor Hanan is zich thuis voelen sterk verbonden met community. “Ik werd lid van Facebookgroepen voor expats, lokale kunstlessen en zelfs lessen oriëntaalse buikdans,” zegt ze. Dansen met Nederlandse vrouwen op liedjes uit haar eigen land was een prachtige ervaring. Hanan vertaalde ook enkele liedjes voor hen, en dat maakte haar trots.

Als haar wordt gevraagd wat ze graag had willen meenemen, is haar antwoord direct: “Mijn ouders… en mijn grotere doeken en kunstwerken.” En de vijf zwerfkatten die ze in de bergen voerde. “Ik denk nog steeds aan ze. Je laat niet alleen plekken achter. Je laat routines, eten, natuur en kleine connecties achter.”

“In Nederland is er rust, stilte en een gevoel van privacy. Je kunt gewoon jezelf zijn zonder oordeel. Daardoor voelt het als thuis.” Hoewel ze haar familie mist, “Mijn moeder en vader zijn nog in Libanon. Mijn broer is in de VS. Mijn zus woont in Australië,” merkt ze dat na een bezoek aan Libanon “het de eerste keer was dat ik voelde: nu ben ik blij dat ik terug ben in Nederland.” Videogesprekken en geplande bezoeken helpen om de afstand te overbruggen.

Ze leeft volgens een filosofie die gevormd is door het verhuizen tussen landen: “Een stad bezoeken is ervan houden, maar een stad echt kennen is er wonen.” Uiteindelijk gelooft ze dat thuis geen vaste plek is. “Voor mij is thuis waar de warmte is. Dus wanneer ik hier in Nederland wat warmte creëer, voelt het als thuis.”

Eten houdt haar verbonden met haar roots. “We hebben een paar geweldige Libanese platbroodwinkels gevonden… het smaakt echt naar thuis.” Ze maakt ook zelf gerechten: “Je giet biologische volle yoghurt in een stoffen zak, voegt wat zout toe, hangt die boven een kom en de volgende ochtend heb je labneh. Zo makkelijk.” Koken brengt warmte in haar huis.

Het leven in Nederland heeft Hanan een gevoel van vrijheid gebracht. “Hier kun je als vrouw naar buiten met rommelig haar, zonder make-up, gewoon zoals je bent. Het is natuurlijker en makkelijker,” legt ze uit. Anders dan in haar thuisland merkte ze dat mensen hier prioriteit geven aan balans: tijd maken voor familie, ontspanning en zelfzorg, zelfs in drukke periodes. “De privacy en de vrijheid om gewoon jezelf te zijn zonder beoordeeld te worden,” zegt ze, zijn voor haar van grote waarde. In Nederland voelt ze ruimte om authentieker te leven, een contrast met wat ze eerder kende.

Toch vraagt het leven hier ook aanpassing. De lange, donkere winters raakten haar meer dan ze had verwacht. “Ik begon vitamine D te nemen vanwege het gebrek aan zonlicht.” En wat mist ze echt? “Bergen. Ik mis bergen in de buurt.” Een reis naar de Ardennen bracht dat thuisgevoel even terug. “Soms kunnen mensen wat te direct of bot zijn. Maar ik leer van hen!”

Als vegetariër vindt ze de traditionele Nederlandse keuken soms beperkt, al geniet ze wel van stroopwafels en pannenkoeken. Ze gelooft dat beide culturen van elkaar kunnen leren. “Libanezen kunnen leren om mentale gezondheid meer prioriteit te geven, directer te zijn en zich minder aan te trekken van wat anderen denken.” Tegelijkertijd vindt ze dat Nederlanders meer van de Libanese vegetarische keuken en sociale openheid zouden kunnen omarmen.

Wat Hanan bewondert aan Nederland is duidelijk: “Hoe goed Nederlanders Engels spreken en hun eerlijkheid.” Ze waardeert hun liefde voor kunst, hun planningscultuur en hun avontuurlijke geest. “Ze blijven jong van hart. Ze worden mooi ouder.” Lachend voegt ze toe: “En fietsen, in alle weersomstandigheden. Sneeuw, wind, vrieskou, en nog steeds fietst iedereen.” Er zijn ook culturele verschillen die haar blijven verrassen.

Voor Hanan heeft elk land zijn eigen schoonheid. “Zonder water zou Nederland Nederland niet zijn. Dat definieert het.” Net zoals Libanon wordt gevormd door zijn bergen, chaos en economie. Het is inspirerend en adembenemend hoe Nederland uit het water is gevormd en hoe de technologie zich nog steeds ontwikkelt.

Voor Hanan spelen seizoenen een belangrijke rol bij het rondleiden van bezoekers in Nederland. “Kom niet in de winter,” adviseert ze vrienden en familie. “Kom in de lente of zomer, zodat we samen meer tijd buiten kunnen doorbrengen.” Eten is een essentieel onderdeel van de ervaring. “Ik laat ze haring, poffertjes, bitterballen en friet van de markt proberen, niet uit een restaurant. Dat is de echte ervaring.”

Ze vindt het leuk om zowel de iconische als de authentieke kanten van het land te laten zien. “Het hangt af van de persoon,” legt ze uit. Sommigen willen geschiedenis en musea; anderen willen Amsterdam gewoon rauw en ongefilterd ervaren. Ze neemt vrienden vooral graag mee naar het Rijksmuseum.

Kunst inspireert Hanan diep. Ze bezocht tentoonstellingen van Van Gogh en werd geraakt door zijn levensverhaal. “Hij ging door een depressie, sneed zijn oor af en maakte toch ongelooflijke kunst. Dat motiveert mij.” Lachend voegt ze toe hoe ze ontdekte dat veel mensen zijn naam verkeerd uitspreken: “Het is niet ‘Van Go’, maar meer zoals ‘Van Khokh’ in het Nederlands.”

Buiten Amsterdam neemt ze bezoekers mee naar kleinere steden. “Volendam voor de haven en vis. Enkhuizen, Delft, Keukenhof, daar ervaar je het echte Nederland.” Ze wijst altijd op de karakteristieke scheve gebouwen. “Je moet dat gevoel ervaren dat ze misschien omvallen!”

Ze bezoekt ook kerken met haar gasten. In Nederland krijgen kerken vaak een nieuwe bestemming. “In Hoorn was het Heaven Hotel bijvoorbeeld vroeger een kerk, en onlangs dineerden we in het restaurant The Saint, dat ooit ook een kerk was. Dat was zo’n bijzondere ervaring voor ons. In Libanon blijven kerken kerken, zelfs de oude, omdat religie daar nog steeds heel aanwezig is.”

Hanan volgt het Nederlandse nieuws vooral via social media en YouTube. Soms kijkt ze in het Engels voor snelle updates; andere keren in het Nederlands met ondertiteling om de taal te oefenen. Op Instagram volgt ze accounts zoals DutchNewsNL om op de hoogte te blijven.

Een recente, typisch Nederlandse ontdekking in haar woonplaats Hoorn is het nieuwe stadsstrand. “Het is het grootste stadsstrand van Nederland, dicht bij het historische centrum.” Iets anders dat haar verraste was de hondenbelasting. “Ik wist echt niet dat je in sommige gemeenten moet betalen om een hond te hebben en openbare voorzieningen in de buurt te onderhouden. Ik ben opgelucht dat ik kattenmoeder ben van twee schattige zusjes, Stella en Skye.”

Hanan doet enthousiast mee aan Nederlandse tradities. Ze vindt Koningsdag levendig en historisch interessant. Ook waardeert ze Sint-Maarten en Sinterklaas. “Het is warm, lief en vrolijk.”

Een winkel waar ze echt van geniet is Ekoplaza. “Die valt op door de variatie aan authentieke, gezonde, vegetarische en biologische producten,” legt ze uit. “Daardoor voelt boodschappen doen heel bewust.”

“Levenslang leren.” Dat is het woord dat Hanan kiest om haar ervaring als expat in Nederland te omschrijven. “Vanaf het moment dat ik aankwam, leer ik bijna om de dag iets nieuws, niet alleen de basisdingen over cultuur, maar ook de diepere lagen, vooral de taal.”

Wonen in het buitenland dwong haar zichzelf opnieuw te ontdekken. De laatste keer dat ze een nieuwe taal leerde of fietste, was toen ze tiener was, en toch werden beide opnieuw onderdeel van haar dagelijks leven. “Als expat heb ik het gevoel dat ik voortdurend nieuwe vaardigheden ontwikkel of oude vaardigheden herontdek.” Ze waardeert de ruimte die ze in Nederland vond. “Er is minder druk over hoe je je leven zou moeten leiden. Die vrijheid maakt groei mogelijk: persoonlijk, professioneel en zelfs spiritueel.”

Internationaal werken versterkte haar openheid en haar vermogen om met verschillende culturen samen te werken. “Het liet me het belang van werk-privébalans zien.” Het verbreedde ook haar professionele horizon. “Het opende zelfs deuren om een PhD of een overstap naar de academische wereld te overwegen.” Op de vraag of ze opnieuw naar het buitenland zou verhuizen, antwoordt ze meteen: “Ja, dat zou ik doen: voor de levensvaardigheden, groei en carrière-ervaring. Het gaat om evolueren als persoon en daarna iets teruggeven aan anderen.”

Haar advies aan nieuwe internationals is praktisch. “Als je in de dertig bent, zorg dan dat je genoeg spaargeld hebt voordat je verhuist. Het leven wordt in Europa in het algemeen steeds duurder.” Ze moedigt aan om te ontdekken: “Ga eropuit. Ervaar de eetcultuur. Reis rond. Nederland is veel meer dan Amsterdam.” Ook raadt ze aan om te overwegen dichter bij je werk te wonen, gebieden buiten Amsterdam te verkennen voor betaalbaardere huisvesting, je rijbewijs vroeg om te zetten, al in je eerste weken, en expatpagina’s te volgen om belastingen en andere regels beter te begrijpen.

Bovenal benadrukt ze: “Geniet van het leren en groeien hier. Vertrouw op het proces en op je intuïtie. Naar het buitenland verhuizen gaat niet alleen over geografisch van land veranderen; het gaat over het ontdekken van een andere versie van jezelf en innerlijk volwassen worden.”

Heb je een verhaal dat je wilt delen over verhuizen naar, werken in of wonen in Nederland?