Interview met Julie Taylor

Dit interview deelt het persoonlijke verhaal van een expat die samen met haar man naar Nederland kwam en niet direct werd ondersteund door All About Expats. Mogelijk heeft zij wel gebruik kunnen maken van enkele van onze diensten, zoals het oriëntatiejaar, de relocation service, de 30%-regeling of Employment of Record (EOR). Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en vervangt geen persoonlijk advies. Wil je meer weten over onze diensten? Neem dan gerust contact met ons op.

“Ik ben Julie Taylor. Ik ben Brits. Ik ben zeven jaar geleden met mijn man, die ook Brits is, hierheen verhuisd om hem te ondersteunen in zijn carrière,” begint Julie. De verhuizing vond plaats in 2018, ruim vóór de coronapandemie, en markeerde het begin van een nieuw hoofdstuk in haar leven. Terwijl haar man een corporate baan had, zag Julie een kans om iets anders te ontdekken. “Ik vond het iets te makkelijk om terug te gaan naar corporate. Ik werkte vroeger in banking en projectmanagement, en ik dacht: nou, dit is een kans om iets anders te doen. Een beetje een midlifecrisis,” legt ze uit.

Haar reis naar ondernemerschap begon online. Voor haar verhuizing was Julie actief in Facebookgroepen, waar ze advies zocht over alledaagse praktische zaken, zoals waar ze stekkeradapters en kussenslopen kon vinden in haar nieuwe stad. Die eerste interacties leidden tot de ontmoeting met haar zakenpartner, waarmee ze de stap zette naar het starten van haar eigen bedrijf. Na COVID werd netwerken een belangrijker aandachtspunt en lanceerde Julie officieel haar onderneming, die zich inmiddels al meer dan drieënhalf jaar ontwikkelt.

Voor Julie en haar man was wonen in het buitenland altijd al een droom. “Het is iets waar mijn man en ik altijd over spraken toen we elkaar net kenden; we wilden altijd al in het buitenland wonen,” zegt ze. De kans ontstond onverwacht toen haar man, die voor een verzekeringsmaatschappij in Edinburgh werkte, een functie in Nederland kreeg aangeboden nadat hij een senior collega had ontmoet. “Het duurde lang voordat de screening rond was. Hij moest hierheen komen voor een interview en dat soort dingen. We dachten: ik weet niet of dit ooit gaat gebeuren. En toen ging alles ineens heel snel.”

Verhuizen betekende ook praktische aanpassingen. Julie herinnert zich: “We pakten ons leven in en kwamen hierheen. We moesten een nieuw thuis zoeken voor onze katten, omdat we in een huurwoning zouden gaan wonen aan een weg tegenover een kanaal. Onze katten wonen nu bij een vriendin van mij van de universiteit. We sloegen een deel van onze spullen op, namen een deel mee en zetten ons huis in het Verenigd Koninkrijk te huur. Ik wilde daar gewoon een basis houden. Ik dacht niet dat we terug zouden gaan.” Terugkijkend moedigt Julie anderen die een verhuizing naar het buitenland overwegen aan. “Je kunt altijd terug, maar als je het nooit probeert en die kans nooit grijpt, zul je het nooit weten,” zegt ze.

Julie herinnert zich de eerste dagen in Nederland als een mix van enthousiasme en uitdaging. “De eerste weken hadden we geen internet en ik sprak geen Nederlands.” Hoewel ze in Edinburgh een paar Nederlandse cursussen had gevolgd, kende ze alleen basisbeleefdheden, lang niet genoeg om een volledig gesprek te voeren. Bovendien kende ze niemand en werkte het weer niet mee; het regende voortdurend. Settelen in een huurwoning in Leiden bracht ook verrassingen met zich mee. “Eén ding dat me behoorlijk verraste, was dat ik dacht dat alle Nederlanders rookten, omdat jullie graag buiten zitten, ongeacht het weer. Maar dat doen ze natuurlijk niet. En dat vind ik fijn,” blikt Julie terug.

Culturele verschillen gingen verder dan gewoontes en waren ook merkbaar in sociale interacties. Omdat Julie uit Noord-Engeland komt, was ze directe communicatie gewend, maar ze merkte subtiele verschillen in hoe meningen werden geuit. Ze deelt een grappige ontmoeting met een buurvrouw: “Toen ik mijn grijze haar liet uitgroeien, zei mijn buurvrouw: ‘Is dat je natuurlijke haarkleur?’ Ik zei: ‘Ja,’ en zij zei: ‘Misschien is het oké als het helemaal is uitgegroeid.’ Ze was ouder dan ik, en ik wist niet dat ze een mening moest hebben over mijn haarkleur. Dat is echt anders dan thuis.”

Julies reis naar ondernemerschap begon met een eenvoudige stap: ze bezocht een koffiemoment voor internationals in Leiden, dat ze via een lokale Facebookgroep had ontdekt. “Ik zeg tegen mensen: je moet eropuit gaan. Sommige mensen zijn nieuw in het land en helemaal alleen. Je moet je lokale steunnetwerk vinden. Het gaat erom dat je jezelf laat zien. Ik denk dat het kwetsbaar zijn is, maar voor mij geldt: je bent al kwetsbaar geweest door naar een ander land te verhuizen,” vertelt ze.

Haar focus werd al snel anderen helpen hun weg te vinden in een nieuwe omgeving. Veel mensen die ze ontmoette, waren opgebrand door het corporate leven. Julie moedigde hen aan om hun passies te verkennen en gaf praktisch advies over het afwegen van risico’s: “Zolang je financiële basis er is, misschien heb je spaargeld of kan je partner je in het begin ondersteunen, dan kun je het proberen als je het je kunt veroorloven. Verhuizen naar een ander land verandert je al één keer, dus blijf veranderen, blijf proberen.”

Toen ze zag dat er ondersteuning ontbrak voor ondernemers, startte ze samen met vier andere zakenvrouwen een Facebookgroep voor ondernemers in Leiden. Wat begon als een lokaal initiatief, groeide tijdens COVID uit tot een groep voor heel Nederland, met inmiddels meer dan 2.200 leden. Julie faciliteert maandelijkse webinars waarin leden kunnen verbinden, leren en ervaringen delen. “Het gaat om community en mensen die elkaar helpen,” zegt ze.

Hoewel de administratieve processen om in Nederland een bedrijf te starten relatief eenvoudig zijn, wijst Julie erop dat culturele en taalbarrières vaak de echte uitdaging vormen. “Inschrijven bij de KvK is eenvoudig, en je hoeft dat niet eens meteen te doen, alleen wanneer je begint met factureren, tenzij er iets specifieks met je visum te maken heeft. Wat uitdagender is, zijn taal en cultuur: begrijpen hoe dingen echt werken, niet alleen op papier.” Ze moedigt nieuwe ondernemers aan om contact te zoeken met hun gemeente, expatcentra of internationale hubs, of, als die er niet zijn, hun eigen steungroep te starten.

Julie benadrukt hoe belangrijk het is om een bedrijf te verbinden aan een community. “Een bedrijf groeit sneller en duurzamer als het verbonden is met een community. Je kunt niet alles weten, je kunt niet alles doen en je kunt zeker niet iedereen alleen bereiken. Je kunt een geweldig product hebben, maar als jij of iemand anders het niet deelt, gebeurt er niets. Verwijzingen, zichtbaarheid, mensen die voor je pleiten, daar komt groei vandaan.”

Hoewel haar bedrijf in Nederland is geworteld, heeft Julie via online events een internationale aanwezigheid opgebouwd, met tijden die geschikt zijn voor deelnemers van over de hele wereld. Ze is betrokken bij internationale ondernemerscommunities, waaronder groepen rond het DAFT-visum, en biedt begeleiding en hulp. Ze merkt dat deelnemers vaak aarzelen omdat ze wantrouwend zijn tegenover gratis advies.

“Ik zeg altijd: informatie op zichzelf is niet gevaarlijk. Je komt, je luistert, je stelt een vraag, of niet, dat is jouw keuze. Natuurlijk verzamel ik je e-mailadres en volg ik op; dat is normaal in business. Maar de kern is dat als je één kleine vraag stelt, iemand met twintig jaar ervaring die misschien in vijf minuten kan beantwoorden en je uren of zelfs weken frustratie kan besparen. Dat moment van opluchting, dat vind ik zo mooi aan community-based ondernemerschap.”

Als je nooit ongemak ervaart, groei je niet. Je kunt niet gewoon een website bouwen en hopen dat mensen je op magische wijze vinden. Wat een bedrijf echt opbouwt, is mond-tot-mondreclame, verbinding en mensen die over je praten wanneer je niet in de ruimte bent. Mensen zijn veel vriendelijker dan we denken, maar je moet ze wel de kans geven. Als je standaardgedachte is: ‘ze zullen nee zeggen,’ dan zul je het nooit weten. Soms zeggen ze nee, en dat is prima. Maar heel vaak zeggen ze ja. Community, verbinding, menselijk zijn, dat zijn dingen die je niet kunt automatiseren of faken, zelfs niet in een tijdperk van AI.”

Julie heeft een levendige en inclusieve community opgebouwd voor ondernemers in Nederland en daarbuiten. Haar aanpak combineert online en offline ondersteuning, zodat leden in alle fases van hun ondernemersreis kunnen profiteren. “We ontmoeten elkaar twee keer per week online. Bij co-working en brainstormen ligt de focus niet alleen op verbinding, maar ook op momentum.” Leden worden aangemoedigd om uit te spreken waar ze aan werken en wat hun volgende stap is. Julie stelt vaak praktische vervolgvragen, niet om druk uit te oefenen, maar om mensen te helpen van intentie naar actie te gaan.

Betaalde fysieke sessies vinden twee keer per maand plaats in Leiden en Rotterdam, en soms ook in Den Haag en Amsterdam. Daarbij spreken gastsprekers over onderwerpen zoals marketing, mindset, automatisering en AI. Voor wie er niet fysiek bij kan zijn, bieden online sessies een flexibel alternatief. De lidmaatschappen zijn opgebouwd in verschillende niveaus, passend bij verschillende behoeften: van alleen digitale toegang tot het hoogste “Golden Bee”-lidmaatschap, met volledige online en offline deelname, mogelijkheden om te presenteren tijdens events, een event te sponsoren en extra zichtbaarheid te krijgen. Offline events vinden twee keer per maand plaats en combineren netwerken, gastsprekers en business development, waardoor deelnemers één-op-één kansen krijgen om nieuwe mogelijkheden en connecties te verkennen.

Julie heeft haar community bewust ontworpen voor ondernemers in verschillende fases. “Sommige leden zijn net met hun bedrijf begonnen; anderen runnen al tien of vijftien jaar een bedrijf,” zegt ze. In de Facebookgroep moeten leden hun bedrijf in Nederland hebben geregistreerd of van plan zijn hierheen te verhuizen, bijvoorbeeld met het DAFT-visum. Zo blijft de groep relevant en delen leden een vergelijkbare context. Voor haar betaalde lidmaatschappen is locatie minder belangrijk: ze heeft leden uit Portugal, Schotland, Canada en daarbuiten. “Waar ze echt voor kiezen, is de community en de manier van denken. Ik deel mijn ervaring, en eigenaardigheden, van ondernemen in Nederland, maar de echte waarde komt uit peer-to-peer leren.”

De diversiteit binnen haar fysieke sessies valt op. Julie is vaak de enige Britse deelnemer in een ruimte vol ondernemers uit heel Europa en de VS, mensen die voor liefde of werk zijn verhuisd. “Die mix is krachtig. Iedereen brengt een ander perspectief mee, en ineens besef je: er is niet één ‘juiste’ manier om zaken te doen. Er zijn gewoon verschillende manieren, en jij mag kiezen wat bij je past,” reflecteert ze.

Naast haar ondernemerswerk heeft Julie onlangs een nieuwe metgezel in haar leven gekregen: een hond, die ze iets meer dan een jaar geleden nam. Ondanks haar drukke schema houdt ze haar community en bedrijf actief en persoonlijk draaiende. “Regelmatige taken zijn onder andere inchecken bij leden en ervoor zorgen dat ze weten wanneer de volgende bijeenkomst plaatsvindt,” zegt ze. Avonden brengt ze vaak door op social media, vooral LinkedIn en Instagram, en met het zoeken naar nieuwe kansen voor haar netwerk. Julie voert ook één-op-één sessies en interviews, en plant vooruit voor het komende jaar: trends signaleren, de juiste sprekers vinden en content afstemmen op haar leden. Hoewel haar basis in Nederland ligt, maken online events deelname uit de VS en daarbuiten mogelijk.

Julie merkt dat ondernemers vaak aarzelen als het gaat om gratis webinars. “Sommige mensen zijn wantrouwend om hulp te vragen. Ik zeg: als je een expert een vraag stelt, helpt diegene meestal graag,” legt ze uit. Ze benadrukt hoe belangrijk netwerken is in het ondernemerschap: ondernemers werken vaak op onregelmatige tijden en zoeken veel zelf uit, maar contact met anderen geeft toegang tot steun, aanvullende expertise en mogelijkheden voor samenwerking. Door zorgvuldige planning, actieve betrokkenheid en toewijding aan de groei van haar leden weet Julie de eisen van ondernemerschap te combineren met het bouwen van een bloeiende, ondersteunende community.

Netwerken, legt Julie uit, is altijd een natuurlijk onderdeel van haar geweest, zelfs voordat ze het als vaardigheid herkende. Terugkijkend op haar vroege carrière in banking, vooral tijdens de financiële crisis van 2008, herinnert ze zich de druk en onzekerheid waarmee zij en haar man te maken hadden; ze werkten allebei in banking. “Zo’n omgeving dwingt je om een keuze te maken: of je trekt je terug en wordt angstig, of je gaat met mensen praten. Ik koos ervoor om te praten,” zegt ze. Julies proactieve houding betekende vaak dat ze vragen stelde die deuren openden. “Ik stelde vragen als: ‘Heeft jullie team niet iemand nodig?’ Soms was het antwoord nee, maar soms zeiden mensen: ‘Eigenlijk wel, maar we hebben het nog niet geadverteerd.’ En ineens ontstonden er kansen.”

Haar ervaringen met boventalligheid, drie keer in haar carrière, bouwden veerkracht op en versterkten een waardevolle les: om hulp vragen is geen zwakte, het is een vaardigheid. “Je maakt je minder druk over wat mensen denken als je hulp vraagt. Zeker wanneer je naar een ander land verhuist. Je begrijpt de systemen, de taal en de ongeschreven regels niet. Google Translate geeft je woorden, maar niet de context. Dus je moet vragen.” Julie benadrukt dat leren vaak via anderen gaat. Zelfs wanneer je werkt met professionals zoals accountants of juristen, moedigt ze aan om door te vragen totdat je het volledig begrijpt. “Ik zeg nooit tegen mensen dat iets ‘makkelijk’ is. Ik zeg altijd: het is makkelijk als je weet hoe het moet. En die kennis komt meestal via andere mensen.”

Julie ontwerpt haar events met één doel: bruikbare inzichten bieden die ondernemers direct kunnen toepassen. “Ik luister heel goed. De onderwerpen komen rechtstreeks uit de vragen die mensen mij stellen in één-op-één gesprekken, tijdens netwerksessies of in de Facebookgroep,” legt ze uit. Haar online talks richten zich op universele ondernemersvaardigheden, zoals marketing, intellectueel eigendom, handelsmerken, automatisering, mindset en Google Ads: kennis die relevant is, ongeacht waar deelnemers wonen. Fysieke sessies gaan vaker over onderwerpen met een meer lokale, Nederlandse context.

Julie let erop dat deelnemers niet worden overspoeld met informatie. “Ondernemers consumeren al veel informatie. Wat ze echt nodig hebben, zijn tools die ze meteen kunnen gebruiken. Als mensen een sessie verlaten met het idee: ‘Oké, nu weet ik wat mijn volgende stap is,’ dan heb ik mijn werk gedaan,” zegt ze. Via deze events, zowel online als offline, overbrugt Julie de kloof tussen begeleiding en praktische toepassing. Zo zorgt ze ervoor dat leren altijd toepasbaar, relevant en versterkend is voor ondernemers in elke fase. Ze heeft deelnemers zien groeien van burn-out en onzekerheid naar het starten van bedrijven, het vormen van samenwerkingen of simpelweg het vertrouwen krijgen om duidelijkere beslissingen te nemen.

Julie benadrukt dat netwerken alleen werkt wanneer relaties over tijd worden onderhouden. “Netwerken werkt niet transactioneel; het lijkt op daten. Je bouwt stap voor stap een relatie op. Verwachten dat iemand na één gesprek klant wordt, is niet realistisch. Vertrouwen kost tijd,” legt ze uit. Veel ondernemers lopen vast omdat ze niet opvolgen of relaties niet consequent onderhouden. Voor nieuwe expats heeft Julie praktisch advies: vraag om hulp, ook bij kleine dingen. Loop na een event met iemand mee naar het station, deel een maaltijd, gebruik handige apps zoals NS en 9292, en wees vooral menselijk en benaderbaar. “Die kleine contactmomenten maken verschil en helpen je sneller thuis te voelen,” merkt ze op.

Volgens haar zijn ondernemerschap en mindset onlosmakelijk met elkaar verbonden. Succes vraagt om het kunnen verdragen van ongemak. Julie geeft de voorkeur aan het motto “wees bang en doe het toch” boven “fake it till you make it”, omdat groei juist ontstaat op momenten van uitdaging en onzekerheid. Haar bedrijf heeft haar veel meer gebracht dan professionele kansen; het bracht vriendschappen, nieuwe perspectieven en voortdurende uitdagingen. Julie is duidelijk over wat niet werkt. Passief netwerken, wachten tot je ontdekt wordt of eindeloos informatie consumeren zonder actie te ondernemen, brengt je nergens. “Je hoeft niet luidruchtig of salesy te zijn,” zegt ze, “maar je moet wel komen opdagen. Zichtbaarheid is niet optioneel als je steun wilt.”

Dat vertrouwen, legt ze uit, komt uit ervaring. Omdat Julie meerdere moeilijke situaties heeft meegemaakt, weet ze dat dingen uiteindelijk goedkomen. “Dat besef groeit niet door erover na te denken, maar door te doen,” zegt ze. Haar advies is eenvoudig maar krachtig: durf te vragen, begin gesprekken en neem initiatief. Mensen zijn vaak vriendelijker dan verwacht, maar verbinding ontstaat niet vanzelf; je moet het laten gebeuren. Julie erkent ook dat iedereen anders omgaat met nieuwe ervaringen. “De realiteit is dat iedereen verschijnt zoals die is, op basis van cultuur, achtergrond en persoonlijke situatie. Sommige mensen springen er meteen in en zeggen: ‘Wauw, ik wist niet dat dit bestond, dit is geweldig,’ en omarmen het volledig. Anderen blijven meer aan de buitenkant en voelen meer weerstand. Dat kun je over alles zeggen: wonen in Nederland, Nederlands leren of proberen gezonder te eten. Iedereen heeft een andere hoeveelheid tijd en ervaring nodig om te komen waar hij of zij wil zijn.”

Ze benadrukt flexibiliteit binnen haar community. “Je moet mensen echt laten komen en gaan zoals ze dat nodig hebben. Sommige mensen verschijnen, willen meteen alles en verdwijnen daarna weer. Dat is oké. Zolang mensen zich welkom en veilig voelen, is dat wat telt. Mijn community bestaat vooral uit mensen tussen de 33 en 63 jaar. We hebben allemaal levens, verantwoordelijkheden, misschien zieke ouders of kinderen om voor te zorgen. Mensen komen en gaan, en je moet daarin meebewegen. Het is de eb en vloed van het leven, en je ziet precies hetzelfde terug in business.”

Voor Julie is een van de grootste voordelen van wonen in Nederland de kwaliteit van leven. “Het feit dat ik overal naartoe kan fietsen, is enorm belangrijk voor mij,” legt ze uit. Anders dan in het Verenigd Koninkrijk, waar ze in haar tienerjaren stopte met fietsen omdat het te gevaarlijk voelde, biedt Nederland een veilige en normale fietscultuur. Schone straten, betrouwbaar openbaar vervoer en goed onderhouden infrastructuur dragen bij aan haar gevoel van gemak. “Er zijn geen enorme gaten in de weg zoals in steden als Edinburgh, waar mensen hun auto serieus beschadigen,” merkt ze op. “Alles voelt goed verzorgd en ordelijk, en dat draagt enorm bij aan mijn dagelijkse rust.”

Veiligheid en comfort staan centraal in haar waardering voor het Nederlandse leven. Julie geniet van wandelen, buiten zijn en mensen ontmoeten, ervaringen waarvan ze merkt hoe bijzonder ze zijn wanneer ze met mensen uit andere landen praat. Haar fotograaf is bijvoorbeeld Russisch en vertelde dat ze thuis nooit ’s nachts de trein zou nemen vanwege veiligheidszorgen. Julie waardeert ook het gevoel van gemeenschap en menselijke verbinding dat ze lokaal ervaart. Omdat ze aan de rand van de stad woont, ziet ze tijdens het uitlaten van haar hond buren elkaar groeten.

Vrienden die haar bezoeken, blijven soms even staan en vragen: “Is dit echt?” De rustige, groene omgeving vormt een contrast met de drukkere binnenstad en creëert een vredige sfeer die menselijk en benaderbaar voelt. Ook het groen in Nederland spreekt Julie aan. Hoewel het land misschien geen grote bossen of bergen heeft, worden de natuurgebieden die er zijn goed onderhouden en beschermd. “Er is aandacht voor natuur en dieren, en dat voelt bewust,” zegt ze. Haar enige echte uitdaging is vuurwerk, waar haar hond soms paniekerig van wordt. “Dat is moeilijk, maar je kunt natuurlijk niet alles hebben,” reflecteert ze.

Julie heeft het leven ervaren als werknemer in het Verenigd Koninkrijk en als ondernemer in Nederland. Die verschillende culturele contexten geven haar een uniek perspectief op de verschillen tussen beide landen. In loondienst ziet ze een opvallend andere mentaliteit. “Mensen werken hier hun contracturen en gaan daarna naar huis. Er is een cultuur van gezamenlijke lunches en sociale momenten, zoals een vrijdagmiddagborrel,” legt ze uit. Niet-Nederlandse managers vinden die aanpak vaak verrassend. Ondernemerschap verandert het ritme natuurlijk. Julie bepaalt haar eigen uren en werkt soms in het weekend, vooral bij slecht weer wanneer andere plannen niet doorgaan. Toch noemt ze een universele waarheid: “Geld is als ondernemer niet altijd de belangrijkste drijfveer. Je kunt vanaf dag één geen corporate salaris verwachten, tenzij je al bestaande klanten meeneemt.”

Ondernemerschap vraagt ook om zichtbaarheid en initiatief. In een groot bedrijf werk je binnen een afdeling als onderdeel van een groter geheel. Als ondernemer, merkt Julie op: “Je moet jezelf zichtbaar maken en een stem hebben; anders gebeurt er niets.” Haar ervaring als contractor in het Verenigd Koninkrijk leerde haar veerkracht en voor zichzelf opkomen. Contracten konden op korte termijn eindigen, waardoor vakanties of ziektedagen ontmoedigd werden, maar de lessen in het uitspreken van haar waarde komen haar nu als ondernemer goed van pas. Verhuizen naar het buitenland bracht ook veranderingen in levensstijl met zich mee. Julie liet haar katten en auto achter toen ze verhuisde, al wonen haar katten nu gelukkig bij een vriendin. Ze ziet ook een bredere verandering in haar dagelijkse gewoontes: “Wat ik vooral heb achtergelaten, is zitten. Ik wandel en fiets veel meer, en dat heeft mijn leven echt veranderd.”

Julies emotionele ervaring was genuanceerd. Hoewel ze geen heimwee had, waren sommige momenten confronterend, bijvoorbeeld Nederlandse taallessen waarin vragen over ouders haar herinnerden aan een recent persoonlijk verlies. Ze mist een paar vertrouwde Britse dingen, zoals pubs, humor en bepaald eten, maar ziet dat niet als verlies of mislukking. “Het is gewoon anders.” Cultureel gezien heeft Julie aspecten van de Nederlandse directheid omarmd. “Gewoon zeggen wat je bedoelt en to the point komen is efficiënt en eerlijk. Mijn Britse vrienden vinden me nu soms behoorlijk direct, maar ik zie het als effectief. Het heeft mijn communicatie verbeterd, zowel persoonlijk als professioneel.”

Julie heeft ook typisch Nederlandse tradities leren kennen. Sinterklaas was bijvoorbeeld in haar eerste jaar een nieuwe ervaring. Ze herinnert zich dat ze zenuwachtig haar schoen buiten zette voor Sinterklaas, om vervolgens snoep erin te vinden en de kinderen van vrienden feestelijke liedjes te horen zingen. Hoewel ze de snoepjes niet heel aantrekkelijk vond, raakte het gebaar haar. Vuurwerk, ooit een leuk onderdeel van vieringen, is sinds ze een hond heeft stressvol geworden. “Het is nu gewoon te intens,” merkt ze op.

Julies ervaring met het leren van Nederlands is zowel uitdagend als waardevol geweest. Een van haar favoriete lessen kwam van een woord dat ze onlangs tegenkwam: gunnen. “Het is niet het mooiste woord dat ik ooit heb gehoord, maar het betekent dat je geluk vindt in het geluk van iemand anders. Iemand had mij zo beschreven, en ik dacht: oké, dat neem ik aan,” vertelt ze. Het compliment, gegeven door een Indiase ondernemer die “happiness tours” in Nederland organiseert, maakte blijvende indruk op Julie. Ze voelde zich vereerd om een “happiness champion” voor de tours te zijn. Ondanks die inspiratie heeft Julie formeel taalonderwijs voorlopig gepauzeerd. “Ik ben gestopt met Nederlands leren, vooral omdat ik sinds het starten van mijn bedrijf geen tijd heb gevonden. Lessen volgen het schooljaar en ik ga vaak in september op vakantie. Tegen de tijd dat ik terug ben, zijn de lessen al begonnen, dus zeg ik tegen mezelf dat ik in januari begin, maar dan gaat het jaar weer voorbij. Ik pak het uiteindelijk wel weer op,” legt ze uit.

Accent en uitspraak vormen specifieke uitdagingen. Nederlandse tv-programma’s met een Amsterdams accent klonken voor haar verrassend anders, ook al is die regio geografisch dichtbij. Snelle sprekers kunnen gesprekken laten voelen als een stortvloed aan woorden, wat Julie lastig vindt om te begrijpen, zeker zonder de mogelijkheid om zinnen te vertragen of op te breken. Haar kennis van Duits op school heeft sommige aspecten van het Nederlands toegankelijker gemaakt. “De zinsstructuren lijken erg op elkaar.

Een Nederlander vertelde me onlangs dat hij Duits leren om dezelfde reden makkelijk vond,” merkt ze op. Toch blijven uitspraak en spelling lastig. Klanken zoals ei, ij en ee klinken voor haar vaak hetzelfde, en woorden die hetzelfde klinken maar een andere betekenis hebben, kunnen verwarring veroorzaken. Julie geeft toe: “Soms vraag ik me na een gesprek af: hadden we een gezellig gesprek, of hadden we een meningsverschil?” Schrijven in het Nederlands is een andere uitdaging, al helpen tools zoals Google Translate.

De coronapandemie maakte het extra moeilijk, omdat mondkapjes en virtuele meetings de visuele aanwijzingen wegnamen die haar helpen bij het luisteren. Bepaalde Nederlandse klanken, zoals de harde g of rollende r, zijn voor haar bijzonder lastig, vergelijkbaar met de Spaanse rollende r waar ze ook moeite mee heeft.

Ondanks de obstakels ziet Julie Nederlands als haalbaar en waardeert ze het leerproces niet alleen om de taal zelf, maar ook om de verbindingen en inzichten die het brengt.

Terugkijkend heeft Julie geen spijt van haar keuze voor Nederland. “Als ik terugkijk, zou ik opnieuw voor Nederland kiezen,” zegt ze. Vrienden en kennissen vragen soms waarom ze niet gewoon een comfortabele corporate baan van vier dagen neemt; dan zou ze net zo goed in haar geboorteplaats kunnen wonen en hetzelfde doen als iedereen. “Ik ben blij dat we zijn gekomen, en vooral dat we het vóór Brexit hebben gedaan. Nu is het veel moeilijker om vanuit het Verenigd Koninkrijk hierheen te verhuizen. Vrienden die op bezoek komen, vragen vaak: ‘Waarom zou je teruggaan?’

Julie ziet Nederland als een plek om wortels te slaan, niet alleen als een tijdelijke tussenstop. “Er wordt vaak aangenomen dat internationals hier alleen tijdelijk zijn, maar je kunt je hier absoluut vestigen en blijven. Mijn man is onlangs vervroegd met pensioen gegaan, en mensen vragen: ‘Dus jullie gaan terug naar het Verenigd Koninkrijk?’ En dan denk ik: waarom?” Over haar verblijfsstatus vertelt Julie dat zij en haar man een permanente verblijfsvergunning hebben, waardoor ze het volledige naturalisatieproces niet hebben doorlopen. “In de toekomst overwegen we misschien een Nederlands paspoort, vooral vanwege de vrijheid om makkelijker door Europa te reizen. Met een Brits paspoort zijn we daarin nog steeds beperkt,” legt ze uit.

“Je moet eropuit gaan en mensen ontmoeten. Het komt niet vanzelf naar je toe,” benadrukt ze. Ze moedigt nieuwkomers aan om events te bezoeken, platforms zoals Facebook of Eventbrite te bekijken, internationale centra te bezoeken, lid te worden van sportclubs of vrijwilligerswerk te doen. “Zo bouw je een community op. Misschien denk je dat de vragen die je stelt dom zijn, maar anderen hebben hetzelfde al meegemaakt. Wees niet verlegen, laat je niet tegenhouden door het weer en verzin geen excuses,” adviseert ze.

Ook anderen helpen is belangrijk. Vrijwilligerswerk, merkt Julie op, is een mooie manier om te beginnen. Het helpt nieuwkomers stap voor stap een leven, netwerk en gevoel van thuis op te bouwen in een nieuw land. Naast praktische stappen benadrukt ze mindset en nieuwsgierigheid. “Je bent hier met een reden, en die reden is niet om in je eigen culturele bubbel te blijven. Wees nieuwsgierig naar andere culturen. Waarom je deze stap hebt gezet, hangt af van je intentie, veiligheid, werk en kansen, maar uiteindelijk gaat het om hoe je naar je leven en je reis kijkt.”

Heb je een verhaal dat je wilt delen over verhuizen naar, werken in of wonen in Nederland?