Interview met Vaibhav Birthare

Dit interview vertelt het persoonlijke verhaal van een expat die onder de kennismigrantenregeling naar Nederland kwam en directe ondersteuning kreeg van All About Expats. Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en vervangt geen persoonlijk advies. Wil je meer weten over onze diensten? Neem dan gerust contact met ons op.

In maart 2021 waren Vaibhav en zijn vrouw net gesetteld in hun nieuwe huis in Pune. “We hadden een appartement gekocht, meubels uitgezocht en waren eindelijk samen een leven aan het opbouwen. Toen kwam er uit het niets een kans voorbij. Opeens moesten we beslissen: verkopen we alles, slaan we onze spullen op en beginnen we helemaal opnieuw? Die keuze was moeilijk.

We zouden helemaal opnieuw moeten beginnen: de cultuur leren kennen, uitzoeken hoe alles werkt, zelfs iets simpels als waar je boodschappen doet. Het is allemaal heel anders. Ik wist dat al en vertelde dat ook aan mijn vrouw. Zij zei simpelweg: ‘Het is jouw keuze.’ Maar daarna voegde ze er één ding aan toe: ‘Als je niet gaat, krijg je er spijt van.’ En ik wist dat ze gelijk had.”

Slechts een maand later, in april 2022, verliet Vaibhav India om in Nederland aan de slag te gaan in softwaretesting bij Nekst IT, in samenwerking met All About Expats. Met meer dan elf jaar ervaring in de IT-sector begon hij aan een grote persoonlijke en professionele verandering.

Op 31-jarige leeftijd nam Vaibhavs leven een onverwachte wending. Een collega, Suraj, moedigde hem aan om te solliciteren op een functie bij Nextit, omdat hij Vaibhavs diepgaande expertise kende in de automatiseringstool Provar, waarmee hij zes tot zeven jaar ervaring had opgebouwd. Na een succesvol interview volgde het aanbod om naar Nederland te komen. Zijn vrouw, die in 2018 eerder in Duitsland had gewoond, moedigde hem aan om de kans te grijpen. “Zij was degene die mij aanspoorde om de stap te zetten,” zegt Vaibhav. “We hadden nog geen kinderen, dus de timing voelde goed om iets nieuws te proberen.”

Vaibhavs carrièrepad was echter niet altijd rechtlijnig. Na het afronden van zijn engineeringstudie kreeg hij twee baanaanbiedingen: één van IBM en één van een Indiaas bedrijf. Hij koos voor IBM, maar de startdatum kwam nooit. “Het is inmiddels 11 jaar geleden en ze hebben me nog steeds geen startdatum gestuurd,” herinnert hij zich met een wrange glimlach. In het contract stond dat de indiensttreding afhankelijk was van zakelijke behoeften, waardoor hij juridisch niets kon doen.

Vastbesloten om zich niet door tegenslagen te laten definiëren, verhuisde Vaibhav naar Bangalore, een van de belangrijkste IT-hubs van India, om zich voor te bereiden op nieuwe kansen en zijn kennis van softwaretesting te verdiepen. Daar, in een opleidingsinstituut, ontmoette hij de vrouw die later zijn echtgenote zou worden. “We zaten in dezelfde klas, werden vrienden en die vriendschap groeide langzaam uit tot een relatie. Na bijna acht jaar zijn we getrouwd,” vertelt hij. “Dankzij haar kon ik deze grote stap naar Nederland zetten.”

Het was niet de eerste keer dat hij een internationale kans kreeg. In 2020 moest Vaibhav een aanbod in het Verenigd Koninkrijk afslaan vanwege de coronapandemie. Maar toen het aanbod uit Nederland kwam, wist hij dat het moment daar was. Hij verhuisde eerst alleen, en drie maanden later volgden zijn vrouw en hun hond om samen hun nieuwe leven in het buitenland te beginnen.

Voordat Vaibhav de stap naar Nederland zette, deed hij goed onderzoek. “Ik heb een oudere broer die al drie jaar in Nederland had gewoond,” legt hij uit. “Hij werkte daar eerst voor een ander bedrijf en verhuisde later voor werk naar Letland. Ik sprak met hem over hoe het leven hier echt is.”

Via zijn broer kwam Vaibhav ook in contact met vrienden en collega’s die al bekend waren met de Nederlandse manier van leven. “We bespraken praktische zaken, zoals het salarisaanbod,” zegt hij. “Nederland is een duur land om in te wonen en ik wilde zeker weten dat we het zouden redden. Iedereen stelde me gerust dat we met het aanbod dat ik had prima uit zouden komen.”

Hij en zijn vrouw zorgden ervoor dat ze goed voorbereid waren voor de verhuizing. Zijn vrouw had zelfs al een functie bij Rabobank gevonden voordat ze aankwam. “Ze werkt vooral vanuit huis, maar gaat ongeveer één keer per week naar kantoor in Utrecht. Het gaf ons allebei een gevoel van stabiliteit, omdat we wisten dat we vanaf dag één in Nederland allebei verzekerd waren van werk,” blikt Vaibhav terug.

Op 29 maart landde Vaibhav in Nederland. Slechts twee dagen later begon hij met werken voor zijn nieuwe klant. “Ik kwam eind maart aan en op 1 april werd ik al op mijn werk verwacht. Dat gaf me maar twee dagen om te settelen, en dat was kort,” herinnert hij zich. In die eerste weken reisde hij vaak tussen Weesp, Amsterdam en Rotterdam om de werkprocessen te leren kennen. “Het was een lange treinreis, ongeveer anderhalf uur, maar na twee of drie weken had ik genoeg informatie verzameld om vanuit huis te werken.” Uiteindelijk vond hij een routine van drie dagen thuiswerken en twee dagen op kantoor.

Terugkijkend beschrijft Vaibhav zijn eerste weken in Nederland als spannend én verwarrend. “Ik was enthousiast, maar ook een beetje nerveus en gedesoriënteerd.” De taalbarrière bleek een van de grootste uitdagingen. “In supermarkten staat alles in het Nederlands op de etiketten. Ik ben vegetariër/veganist, dus ik moest constant mijn telefoon gebruiken om te vertalen en te controleren of ik iets kon eten. Zelfs op treinstations en langs de snelwegen waren alle borden in het Nederlands. In het begin maakte dat reizen met de trein en tram lastig, maar na verloop van tijd leerde ik belangrijke woorden. Nu weet ik zelfs wat ‘volgende perron’ betekent.”

“We moesten alles zelf uitzoeken terwijl we nog in India waren,” zegt hij. Hun plannen en bezittingen achterlaten betekende helemaal opnieuw beginnen: een woning vinden, de cultuur leren kennen en zelfs uitzoeken waar ze boodschappen konden doen. De logistiek was extra ingewikkeld vanwege hun hond. “We huurden een bedrijf in om onze hond van India naar Nederland te vervoeren,” legt Vaibhav uit. “Het was niet makkelijk: er waren bloedtesten, wachttijden en ze was al zeven jaar oud. Haar trainen voor een vlucht van 13 uur was zwaar, maar het is gelukt.” Van papierwerk tot reisarrangementen: elk detail moest gepland worden. Uiteindelijk werd die moeite beloond en was hun gezin weer herenigd op Nederlandse bodem.

De overgang naar het leven in Nederland verliep veel soepeler dankzij Patrick van All About Expats, die Vaibhav onder zijn hoede nam. “Patrick haalde me op van het vliegveld, regelde mijn inschrijving, nam me mee naar de bank om een rekening te openen en nam me zelfs mee uit lunchen. Hij was heel behulpzaam, niet alleen met werkgerelateerde zaken, maar ook door mij op mijn gemak te stellen, me wegwijs te maken in de buurt en al mijn vragen te beantwoorden. Hij heeft me echt enorm geholpen,” zegt Vaibhav.

Toen Vaibhav nog op zoek was naar een plek om te wonen, liet Patrick hem appartementen zien van vrienden uit zijn netwerk. Dankzij zijn hulp vond Vaibhav zijn eerste woonruimte in Weesp. Na drie maanden verhuisde hij naar Den Haag, waar zijn vrouw en hun hond zich bij hem voegden. Ze woonden daar bijna een jaar. “Er was een appartement net boven een Deense vriend van mij in hetzelfde gebouw. Hij raadde mij aan bij de eigenaar, ik sprak met hen en gelukkig kreeg ik die woning voor mij en mijn vrouw,” herinnert hij zich. Hun tijd in Den Haag bracht echter ook uitdagingen met zich mee.

Sommige buren waren niet dol op honden en af en toe blaffen in de nacht leidde tot spanningen. Omdat het lastig was om een huurwoning te vinden waar huisdieren welkom waren, besloten ze uiteindelijk een eigen woning te kopen. Ze vestigden zich in Leidschendam, waar hun gezin zich thuis kon voelen.

Op dat moment waren ze een gezin van drie. Later kwam er een tweede hond bij en werden ze een gezin van vier. In 2025 veranderde hun leven opnieuw met de geboorte van hun dochter. “Nu zijn we een gezin van vijf,” glimlacht Vaibhav. Ouders worden was tot nu toe de meest ingrijpende verandering. “Het is onze eerste keer, dus alles is nieuw. Mijn ouders kwamen een paar maanden helpen. Mijn vrouw slaapt ’s nachts nauwelijks, ik werk overdag en we wisselen elkaar af. Het is vermoeiend, maar ook bijzonder. Elke dag leer je iets nieuws over jezelf en over elkaar.”

Terugkijkend benadrukt Vaibhav hoe belangrijk betere begeleiding voor nieuwkomers is. “Het zou heel handig zijn als er een checklist was met alles wat je in de eerste weken moet doen: je BSN regelen, een bankrekening openen, DigiD aanvragen, je verblijfsvergunning regelen. Dat zou alles veel makkelijker maken.” Ook het openbaar vervoer was een uitdaging. “Ik wist van tevoren niets van de 9292-app.

Als ik dat had geweten, had ik me beter kunnen voorbereiden op reizen met de trein en tram.” In de beginperiode zorgden zelfs kleine details voor verwarring. “Ik wist bijvoorbeeld niet waar ik mijn vuilniszakken moest laten, omdat er geen ondergrondse containers in de buurt waren. Dus belde ik Patrick, en hij nam contact op met de verhuurder, die alles uitlegde.” Na verloop van tijd leerde Vaibhav, met hulp van nieuwe collega’s en vrienden, stap voor stap en vraag voor vraag hoe het leven in Nederland werkt.

Vaibhav werkt in softwaretesting en speelt een belangrijke rol in de ontwikkeling van applicaties. “Ik test de applicaties die anderen bouwen en geef feedback over de problemen die moeten worden opgelost voordat het publiek ze kan gebruiken. Pas daarna gaan we live,” legt hij uit. Zijn werk gaat verder dan het opsporen van technische fouten; het richt zich ook op gebruiksvriendelijkheid en de algehele ervaring van de eindgebruiker. “We bekijken het product vanuit het perspectief van de gebruiker: hoe voelt het en wat kan er beter?”

Met meer dan tien jaar ervaring in IT heeft Vaibhav het verschil tussen India en Nederland duidelijk gezien. De IT-sector in India is snel, met veel internationale bedrijven en gekwalificeerde professionals, maar de werkcultuur is veeleisend. “In India werken mensen vaak tien uur per dag. Ik werkte wel bij productbedrijven zoals Barclays, waar de cultuur beter was: acht uur per dag, feestdagen vrij en zelfs een vrije vrijdagmiddag. Maar bij veel bedrijven staat winst voorop, en dat betekent dat van mensen wordt verwacht dat ze langere uren maken,” vertelt hij.

Voor Vaibhav was verhuizen naar Nederland ook een bewuste keuze om uit die werkcultuur te stappen. “Ik wilde iets anders ervaren, mijn IT-kennis in een nieuwe omgeving vergroten en leren op een manier die niet alleen draaide om lange uren, maar om balans en innovatie.”

Toen Vaibhav in april 2022 alleen naar Nederland verhuisde, had hij al een opdracht klaarstaan via het IT-bedrijf Nextit. “Ik kreeg een aanbod van Nextit, maar omdat zij niet geregistreerd waren om mensen van buiten de EU rechtstreeks aan te nemen, werkten ze samen met All About Expats. Officieel liep mijn contract via hen, terwijl ik in de praktijk voor de klant werkte. Juridisch was het wat verwarrend om te begrijpen, maar voor mij was het belangrijkste dat ik zekerheid had en kon beginnen.”

Vaibhav merkte al snel duidelijke verschillen tussen de werkcultuur in India en die in Nederland. “De hiërarchie in Nederland is veel platter. Functietitels doen er minder toe; je kunt vrij spreken met je manager of zelfs met senior leiders. Je kunt direct suggesties doen en feedback geven,” legt hij uit. In India moet communicatie vaak via meerdere lagen verlopen. “Je kunt niet zomaar rechtstreeks naar een senior manager stappen; je moet via je eigen manager gaan. Soms zijn er drie of vier goedkeuringen nodig voor één beslissing. Dat komt deels doordat Indiase bedrijven vaak heel grote teams hebben, soms duizenden medewerkers verspreid over meerdere kantoren,” zegt hij. Voor Vaibhav was dit een belangrijke reden om de stap te zetten. “Het was altijd een grote afknapper voor mij.”

Hij beschrijft de hiërarchische structuur in India als star: “Eén manager heeft misschien tien mensen die aan hem rapporteren, en elk van die tien heeft weer tien mensen onder zich. Daardoor is het onmogelijk om iemand hogerop rechtstreeks te bereiken.” Die bureaucratie vond hij frustrerend. De open communicatiestijl in Nederland geldt ook voor internationale bedrijven. “Toen ik bij een Nederlands bedrijf begon, zat het hoofdkantoor hier, maar nu hebben we ook een kantoor in India en werken we voor de VS. Engels is de voertaal; als iemand Nederlands begint te spreken, schakelen we weer terug naar Engels.” Vaibhav gelooft dat de platte hiërarchie en directe communicatie bijdragen aan een transparante, toegankelijke en prettige werkomgeving, iets wat hij na zijn ervaring in India enorm waardeert.

Vaibhav merkte al snel hoe anders het dagelijks leven in Nederland is vergeleken met India.

Een van de grootste aanpassingen was het ontbreken van huishoudelijke hulp. “In India is het heel normaal om hulp in huis te hebben die kookt, schoonmaakt en soms zelfs de hond uitlaat. Dat hadden wij toen we daar woonden,” legt hij uit. In Nederland moest hij alles zelf doen. “Koken en schoonmaken waren in het begin uitdagend, omdat ik dat niet gewend was. Bovendien is de Indiase keuken heel anders dan de Nederlandse of Europese keuken, en niet alle groenten en specerijen die we in India gebruiken zijn hier verkrijgbaar.” Na verloop van tijd paste hij zich aan. “Je went eraan omdat je het moet doen. Uiteindelijk voelde ik me er comfortabel bij, en toen mijn vrouw erbij kwam, verdeelden we de taken. Dat maakte het makkelijker.”

Ook sociale interacties vroegen om aanpassing. “In India kan ik gewoon naar het huis van een vriend of naar mijn ouders gaan zonder een afspraak te maken,” zegt hij. “Je kunt gewoon langskomen en ze verwelkomen je. We maken altijd wat extra eten voor het geval iemand langskomt; dat is onderdeel van onze cultuur.” In Nederland vraagt het leven meer planning. “Hier kan ik niet zomaar langskomen. Ik moet een afspraak maken, beschikbaarheid checken en soms twee weken wachten. Zelfs iemand bellen is formeler: je stuurt eerst een bericht om te vragen of het oké is om te bellen. Het voelt als extra stappen. Het is niet beter of slechter, alleen anders, en je went eraan.”

Vaibhav herinnert zich de warmte van Indiase gastvrijheid. “In India kook je altijd voor een extra persoon, voor onverwachte gasten. Als je lunch maakt voor twee personen, maak je misschien genoeg voor drie. Als er iemand langskomt, is er genoeg, en zo niet, dan eet je het later op. Hier moet je een bezoek van tevoren plannen. In het begin voelde dat afstandelijk, maar nu begrijp ik dat het onderdeel is van de cultuur.” Hij waardeert ook de Nederlandse vriendelijkheid. “Mensen glimlachen hier en zeggen ‘hoi’ of ‘hallo’, zelfs als ze je niet kennen. Dat verbaasde me in het begin, maar het is een fijne manier van contact maken. Ik vroeg het aan vrienden en collega’s en zij zeiden dat het hier normaal is. In India deden we dat nooit; er is te veel gaande en er zijn te veel mensen om iedereen te begroeten.”

Autorijden was een andere grote aanpassing. “In India rijd je aan de linkerkant; hier aan de rechterkant. Ik nam vier of vijf lessen om eraan te wennen, omdat ik bang was iemand aan te rijden. Autorijden is hier makkelijker: als het licht groen is, rijd je gewoon door. In India moet je zelfs bij groen licht naar links en rechts kijken.” Vaibhav denkt met plezier terug aan zijn eerste ritten met collega’s: “Patrick haalde me op in zijn Jaguar en een collega in een Porsche, dat was spannend!” Het duurde zes tot zeven maanden voordat hij volledig gewend was aan de Nederlandse verkeersregels, maar nu voelt het natuurlijk.

Tot slot waren de Nederlandse winters een uitdaging. “De donkere winters zijn zwaar: regenachtig, koud en winderig. Soms voelt het alsof de dag nooit echt begint,” zegt hij, terwijl hij opmerkt hoe anders de omgeving aanvoelt dan in India.

Verhuizen van India naar Nederland betekende ook omgaan met emotionele afstand tot familie. “Mentaal was het zwaar voor hen,” geeft hij toe. “Ze maakten zich zorgen: ‘Het is zo ver weg. Wat als er een noodgeval is?’ In India konden ze, zelfs als we duizend kilometer uit elkaar woonden, op elk moment langskomen: geen visum, geen proces. Vanuit Nederland is dat niet zo eenvoudig.” Vaibhav, oorspronkelijk uit Shivpuri in Madhya Pradesh, woonde al meer dan tien jaar ver van huis, eerst in Pune voor studie en werk. Toch bracht de afstand een nieuwe uitdaging met zich mee. Het tijdsverschil maakte het nog ingewikkelder. “Op een keer belde ik mijn moeder om 19.00 uur hier om haar de sneeuwval te laten zien,” herinnert hij zich. “Ze zei: ‘Is alles oké? Het is hier 23.30 uur.’ Dat gebeurde in het begin vaak, maar we pasten ons aan.”

Ondanks de afstand houdt Vaibhav zijn roots levend. “Ik nam linzen, eten, specerijen en zelfs een kleine tempel mee,” zegt hij. “In het hindoeïsme maken we thuis tempels met beelden van goden. Zo blijft een deel van thuis bij mij.” Festivals zoals Diwali blijven een belangrijk feest, compleet met rituelen, decoraties en familietradities, waardoor hij verbonden blijft met de Indiase cultuur. Ook nam hij portretten en foto’s van zijn familie mee naar zijn appartement, waardoor het meer als thuis voelde. “Voor mij is aanbidding gewoon het herhalen van een naam, dat is genoeg,” legt hij uit.

Vaibhav ziet ook de mogelijkheid om ooit terug te keren naar India. “Ik kom uit een gezamenlijke familie: vijf broers, 25 neven en nichten. We zijn allemaal samen opgegroeid. Op een gegeven moment zou ik graag teruggaan en dicht bij iedereen wonen. Maar voor nu is Nederland thuis.”

Voor Vaibhav ging verhuizen naar een nieuw land om meer dan carrièrekansen; het ging om het omarmen van een nieuwe cultuur en op een betekenisvolle manier contact maken met de mensen om hem heen. “Het gaat erom dat je opgaat in de lokale cultuur,” legt hij uit. “Zelfs in India, waar we meer dan 28 talen hebben, heb ik in drie of vier verschillende deelstaten gewoond en geprobeerd die talen te leren. Het gaat om respect voor de lokale cultuur.” Taal is voor hem een manier om echt mee te doen. “Ik zou graag beter Nederlands spreken,” zegt hij. “Ik heb het in mijn hoofd, misschien ga ik er volgend jaar voor.” Voor nu oefent hij op basisniveau wanneer hij tijd heeft.

Terugkijkend vindt Vaibhav dat de verhuizing het waard was. “Het was een grote verandering waar veel bij kwam kijken, maar het is het allemaal waard. Ik ben gelukkig.” Hij benadrukt de verbetering in kwaliteit van leven: “Vergeleken met India zijn werk, mensen, natuur en klimaat, behalve de winters, allemaal beter in Nederland. Er is heel weinig vervuiling en het is niet chaotisch. Zelfs om 2 uur ’s nachts is het hier rustig. In één woord: de levenskwaliteit is hoger.” En voor iedereen die van de Indiase keuken houdt, deelt Vaibhav graag een stukje thuis. “Iedereen die van Indiaas eten houdt, is welkom. Ik zorg ervoor dat het smaakt zoals thuis in India.”

Heb je een verhaal dat je wilt delen over verhuizen naar, werken in of wonen in Nederland?